ทุ่งกว้างของเรา

 

เธอเข้ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ

 

โมงยามแห่งความสุข

 

ยังออกเดินทางพร้อมกับเธอใช่ไหม 

 

เหตุใดฉันจึงเดินวนอยู่ 

 

 

 

 

บ่อยครั้งที่รอยต่อของกาลเวลา

 

คอยบอกฉันว่ายังสัมผัสถึงเธอได้เสมอ

 

แม้บางครั้งฝนก็ตกลงมาแบบไร้จังหวะ 

 

จนบางสิ่งที่วาดไว้ต้องจมลงชั่วครู่ 

 

ฉันเชื่อว่าเธอรู้สึก

 

มรสุมหลงฤดูหรือลมพายุวันฝนพรำ

 

ไม่เคยทำให้ใครสั่นคลอน

 

 

 

 

จำได้ไหม

 

บนต้นไม้ที่เราปีนไปไม่ถึง

 

ทุกวัน 

 

มีความฝันอยู่บนนั้น 

 

ทุกวัน

 

นั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่

 

จินตนาการถึงเมฆก้อนนั้น 

 

ที่เธอยิ้มให้ฟ้าบอกว่ามันคือผีเสื้อ

 

ฉันหัวเราะแล้วได้แต่พยักหน้า

 

อีกเพียงไม่นานเราก็พบว่า

 

ผีเสื้อตัวนั้นกำลังร้องให้ 

 

 

 

 

ระหว่างทางก่อนที่เธอจะกลับบ้าน 

 

ฉันบอกให้เธอหยุดรอฟัง

 

ปฏิกริยาของสรรพสิ่งต่อหยดน้ำตานั้น 

 

 

 

 

ในคืนที่มืดที่สุด 

 

ฉันได้ยินเงาของเธอ

 

บอกทำนองปริศนาให้กีตาร์ของฉันร่ำร้อง

 

เปล่งประสานไปกับวงออเคสตราแห่งรัตติกาล

 

คอนดัคท์โดยวาทยากรลึกลับนามจันทรา 

 

บรรเลงบทเพลงเกี่ยวกับเรา

 

 

 

 

เหมือนที่ฉันได้ยินทำนองปริศนาในค่ำคืนนั้น 

 

หากเธอปรากฏกายต่อหน้าฉัน

 

เธอจะได้ยินมันตลอดไป

 

 

 

 

ทุ่งกว้างของเรา...

 

เธอเข้ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ?

 

 ...

 

Silent Symposium 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เหมือนกันค่ะ




จำไม่ได้เลย


ว่าเค้าเข้ามาเมื่อไหร่กันนะ

#6 By sud-tee-rak on 2008-08-21 01:37

ที่จริงมันไม่ได้เศร้านะ

ออกจะสบายๆ สบายๆ

ร่าเริง ร่าเริง sad smile

เพราะมันเป็นเรื่องของวันนี้!!

#5 By 11 on 2008-05-22 15:14

เหงา ๆ น้ะ...
อ่านแล้วเศร้า เหมือนพลัดพราก

#4 By นาย ช บ า on 2008-05-21 19:45

ขอบคุณที่มาคอมเม้นค่ะ อิอิ
เอาก็เอาหนูจะสู้เพื่อแม่ ไปเรียนเพื่อให้พ่อแม่ภูมิใจ อ้า โอย เขิลๆ

#3 By fangkhaow on 2008-05-21 06:11

มันเป็นเพลงอะป่าวอะ??

ถ้าเป็นเพลงก็อยากควังเลยนะเนี่ยยยย ฮี่ๆๆconfused smile

#2 By เฟอร์รี่...!? on 2008-05-20 15:42

ความรักนี่มันดีอย่างนี้นี่เองนะคะ ขอชื่นชมในความรักของคุณ บาย

#1 By fangkhaow on 2008-05-20 10:35