Silent Symposium: ให้ตายสินี่ไม่ใช่ร็อค

วันนี้เปิดตู้เย็นเป็นปกติ

คว้าน้ำส้มมาดื่ม

พอปิดประตูตู้เย็นปุ๊บ

เหมือนโดนสะกิดใจให้นึกถึงอะไรบางอย่างปั๊บ...

 

วันก่อน

เดินผ่านรถเข็นผลไม้

มองเห็นผลไม้ชนิดหนึ่ง

เกิดความรู้สึกถวิลหาอยากกินขึ้นมากระทันหัน

มันกลมๆแบนๆเม็ดเล็กๆสีขาวปนเหลือง

แห้วนั่นเอง!

 

ไม่รู้อะไรดลใจให้ซื้อมา

จะว่าประชดชีวิตก็ไม่ใช่

ถามราคาคนขายบอกถุงละ 10 บาท

นึกในใจว่าเมื่อก่อนมันถุงละ 5 บาทเองนี่หว่า

เลยอุดหนุนแค่ถุงเดียว

นึกในใจอีกที

สมัยนี้ขนาดแห้วยังขึ้นราคา

 

ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน

ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าผมมองหาอะไรอยู่

คิดถึงเหลือเกิน

เจ้าแห้วหวานกรอบ

 

เปิดตู้เย็นดูอีกทีละกัน

ชั้นบน...ไม่มี

ชั้นล่าง...ไม่มี

ช่องฟรีซ...มีแต่น้ำแข็งเกาะเต็ม

ไม่มีแห้ว!

เป็นไปได้ไงไม่อยากเชื่อเลย!!

แห้วผมหาย

อยู่คนเดียวแท้ๆ

ใครมาเอามันไปไหน???

 

หลังจากควานหาแห้วจนแทบจะพลิกตู้เย็นก็หาไม่เจอ

เลยมานั่งเซ็งรำพึงรำพันกับตัวเอง

คนอะไรมันจะโชคร้ายได้ขนาดนี้

แม้แต่ "แห้ว" ยังไม่มีสิทธิ์กินเลย

 

เจ็บใจ!!!