Silent Symposium: ให้ตายสินี่ไม่ใช่ร็อค

"ป้าคะ ป้ามีแผ่น My Bloody Valentine ชุด Loveless มั้ยคะ?"

เสียงเล็กๆจากหญิงสาวคนหนึ่ง ทำให้ผมละสายตาจากสิ่งที่ผมกำลังกวาดสายตามองหา

เธอเป็นสาวร่างบางหน้าตาท่าทางคงผ่านพ้นวัยมัธยมมาได้ไม่นาน

รูปลักษณ์อันบ้องแบ๊วของเธอกับเพลงที่เธอถามหา ทำให้ผมประหลาดใจ

เธอถามคำถามต่อไปด้วยน้ำเสียงสดใส "ที่ปกสีชมพูๆ น่ะค่ะ"

หญิงวัยกลางคนเจ้าของร้านชี้ไปที่ผนังร้านฝั่งซึ่งติดกล่องซีดีเป็นร้อยๆแผ่นดูละลานตา

สาวน้อยยิ้มร่าด้วยความดีใจ "ขอบคุณค่ะป้า หนูหาอัลบัมนี้มานานแล้ว หายากมากๆ ในที่สุดก็เจอซักที"

เธอยังเจื้อยแจ้วต่อไปพร้อมรอยยิ้ม "แนว shoegaze กับ britpop เนี่ยหนูชอบที่สุดเลย แต่เพื่อนๆ รุ่นเดียวกับหนูไม่มีใครฟังด้วย หาว่าเราฟังเพลงย้อนยุค เพื่อนหนูถ้าไม่บ้าการาจร็อค ก็บ้าบอยแบนด์เกาหลี"

จบประโยคนั้น

เธอก็เดินตรงมาตามทิศทางจากสัญญาณมือ

ใบหน้าของเธอในเวลานี้

เปี่ยมสุขยิ่งกว่าแว้บแรกที่ผมมองเห็นเธอเมื่อครู่ซะอีก

ผมมองไม่ออกเลยว่า

หากเธอหาอัลบัมนั้นไม่เจอ เธอจะเศร้าแค่ไหน?

เพราะดูเหมือนว่าร้านขายซีดีแห่งนี้จะเป็นความหวังสุดท้ายของเธอ

เธอใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา เธอมาแล้ว!!!

" เอ่อ... ขอโทษนะคะ คือ.. "

ผมยืนอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไหร่ก็จำไม่ได้ ในมือของผมมีอัลบัม Loveless ที่เธอต้องการ

แต่จะทำอย่างไรดี ในเมื่อมันเป็นแผ่นเดียวกับที่ผมต้องการ

และผมก็หามันมานานแล้วเหมือนกัน!!

...

แต่บางทีผมก็คิดว่า ผมมองหาคนอย่างเธอมานานมากกว่านั้นนะ...