Silent Symposium: ให้ตายสินี่ไม่ใช่ร็อค

"หากวันหนึ่ง" เป็นเพลงของ Sunday Morning Call ที่เขียนไว้ในเดือนมีนาคม ปี 2008 เคยถูกนำมาเล่นในการแสดงสดเป็นครั้งแรกในงาน London ที่จัดโดยกลุ่ม Popsicle เมื่อวันที่ 20 กันยายน ปี 2008 และนั่นก็เป็นเพียงครั้งเดียวที่ทางวงได้เล่นเพลงนี้ต่อหน้าสาธารณชน หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เพลงนี้ก็ไม่อยู่ใน set list ในการแสดงสดอีกเลย และแม้แต่ในการซ้อมของวง "หากวันหนึ่ง" ก็ถูกปฏิเสธจากสองสมาชิกวง ดังนั้นตราบใดที่ทางวงยังไม่หยิบมันขึ้นมาเรียบเรียงใหม่อีกครั้ง ก็จะยังไม่มีเวอร์ชันที่ดีกว่าเวอร์ชัน "แจม" อันนี้

ในแง่ความหมายของเนื้อเพลง นี่อาจเป็นภาคต่อของ "รู้สึกดีหรือยัง" ได้เหมือนกัน หากพูดให้ไกลกว่านั้นคือเป็น "รู้สึกดีหรือยัง" ที่จริงจังกับแสงสว่าง ความหวังและศรัทธา (หากสังเกตดีๆจะพบว่า หลายเพลงของ Sunday Morning Call มักจะให้คุณค่าของ "แสง" อยู่ไม่น้อย) หากครั้งนั้นเป็นการชักชวนให้ออกมา "ล้อเล่นกับแสงแดด" ครั้งนี้ก็จะเป็นการมองหาเพื่อนร่วมทางเพื่อไปสู่จุดหมาย แม้ว่าเราอาจจะยังมองไม่เห็นมันเลยก็ตาม นี่เป็นบทสรุปสั้นๆของเนื้อเพลงที่ดูเลื่อนลอยเพลงนี้

สำหรับในภาคดนตรีแล้ว แรกเริ่มเดิมทีผมตั้งใจจะทำให้มันเป็นเพลง 3 คอร์ด ที่ฉากหลังเป็นบรรยากาศเวิ้งว้างล่องลอย แบบ My Bloody Valentine ขับเคลื่อนด้วยริฟฟ์กีตาร์แบบ Smashing Pumpkins นั่นคือสิ่งที่อยู่ในหัวของผม แต่พอมาเล่นกันเต็มวง ด้วยข้อจำกัดของการเป็นวง 3 ชิ้น หากจะทำให้ได้อย่างที่ผมคิดไว้คงจะเป็นเรื่องที่หนักหนามากๆหากเราคิดจะทำเพลงในสไตล์ shoegazing grunge โดยเฉพาะเวลาแสดงสด นี่จึงเป็นเหตุให้ "หากวันหนึ่ง" ออกมาแบบป่วยๆอย่างนี้

ไม่ว่าใครจะว่ายังไง ผมรักเพลงนี้จัง

"หากว่าเราไปด้วยกัน หากว่าจะมีสักวัน วันที่เราพบปลายทาง เอิ๊วววววววววว!!"